ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΝΕΑΠΟΛΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΚΑΤΩ ΔΕΡΥΝΕΙΑΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

Σήμερα πραγματοποιήθηκε η εκπαιδευτική εκδρομή των μαθητριών και μαθητών του τμήματος Α3 Νεάπολης Λεμεσού, της αίθουσας Κάτω Δερύνειας, στο Πολιτιστικό Κέντρο Αμμοχώστου.

Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν βίντεο σχετικά με την ιστορία και την πορεία της Αμμοχώστου μέχρι και την κατάληψη της πόλης από τους Τούρκους εισβολείς τον Αύγουστο του 1974. Παράλληλα, μπόρεσαν να δουν από κοντά, παρά τη σκόνη στην ατμόσφαιρα, το αγαπημένο μας χωριό και την πόλη μας, βιώνοντας μια ιδιαίτερα συγκινητική εμπειρία.

Στη συνέχεια, τα παιδιά μετέβησαν στην περιοχή του Κάππαρη για φαγητό. Όλα τα έξοδα καλύφθηκαν από τον συγχωριανό μας, Ανδρέα Μούσκο, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά για τη γενναιόδωρη προσφορά και τη στήριξή του.

Η συγκινητική ομιλία του προέδρου του Σωματείου μας, Ανδρέα Γρηγορίου, και το θερμό καλωσόρισμα προς τους δασκάλους και τους μαθητές, έδωσαν έναν ιδιαίτερο τόνο στη σημερινή ημέρα.

Αγαπητές μας καθηγήτριες, αγαπητέ μας φίλε Άντρο Καραγιάννη, αγαπημένα μας παιδιά,

σας καλωσορίζουμε σήμερα στο Πολιτιστικό Κέντρο Αμμοχώστου.

Σήμερα δεν είναι απλώς μια εκδρομή. Είναι μια συνάντηση με τη μνήμη… με έναν τόπο που ζει μέσα μας, αλλά δεν μπορούμε να τον αγγίξουμε.

Πολύ κοντά μας, σχεδόν δίπλα μας, βρίσκεται η κατεχόμενη Κάτω Δερύνεια και η Αμμόχωστος. Μπορούμε να τις δούμε με γυμνό μάτι, να νιώσουμε πόσο κοντά είναι. Κι όμως, αυτή η απόσταση είναι από τις πιο δύσκολες που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος.

Γιατί εκεί δεν υπάρχουν μόνο δρόμοι και κτίρια.

Υπάρχουν σπίτια που έμειναν σιωπηλά…

αυλές που κάποτε γέμιζαν παιδικές φωνές…

γειτονιές που περιμένουν να ξαναζωντανέψουν.

Εκεί βρίσκονται τα παιδικά μας χρόνια.

Εκεί βρίσκονται οι αναμνήσεις των γονιών και των παππούδων μας, που έφυγαν χωρίς να εκπληρώσουν τη μεγαλύτερή τους επιθυμία: την επιστροφή στα πάτρια εδάφη τους.

Εκεί βρίσκεται ένα κομμάτι από την καρδιά μας.

Και σήμερα… στεκόμαστε ένα βήμα μακριά.

Ένα βήμα που δεν μπορούμε να κάνουμε.

Ένα βήμα που μοιάζει μικρό, αλλά κουβαλά μέσα του χρόνια προσμονής, νοσταλγίας και αγάπης.

Ίσως να αναρωτιέστε γιατί τα λέμε όλα αυτά.

Τα λέμε γιατί η μνήμη δεν πρέπει να σβήσει.

Γιατί η ιστορία δεν είναι κάτι μακρινό. Είναι ζωντανή. Είναι άνθρωποι. Είναι συναισθήματα.

Και εσείς είστε αυτοί που θα τη συνεχίσετε.

Όχι με θυμό, αλλά με κατανόηση.

Όχι με μίσος, αλλά με αγάπη.

Όχι με φόβο, αλλά με ελπίδα.

Γιατί όσο θυμόμαστε, τίποτα δεν χάνεται.

Και γιατί πιστεύουμε βαθιά πως μια μέρα θα έρθει η στιγμή που αυτό το ένα βήμα δεν θα πονά πια.

Θα γίνει δρόμος.

Δρόμος επιστροφής.

Δρόμος ζωής.

Η μνήμη τώρα περνά σε εσάς… κρατήστε τη ζωντανή.

Σας ευχαριστούμε.