All Posts

Ο αείμνηστος Κώστας Στυλιανούδης ήταν ο άνθρωπος που με όραμα, πίστη και ανιδιοτέλεια έβαλε τα θεμέλια του 270ού Συστήματος Προσκόπων Κάτω Δερύνειας. Ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του για να δώσει στα παιδιά και στους νέους της κοινότητάς μας τα σωστά εφόδια, ώστε να αναπτυχθούν ολόπλευρα, σωματικά, πνευματικά, συναισθηματικά, κοινωνικά και ηθικά, μέσα από τον προσκοπισμό. Πίστευε ότι κάθε παιδί έπρεπε να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του, να καλλιεργήσει τις ικανότητές του

«Σαν σήμερα, 19 Αυγούστου 1974, ημέρα των γενεθλίων των δίδυμων κοριτσιών μου, Κίκας και Μαρίας, τις πήραν από την αγκαλιά μου. Ήταν 3 ετών. Μαζί και τον 5χρονο Ανδρέα μου »Από τότε δεν τα έχω ξαναδεί. »Μου τα πήρανε, μα δεν έφυγαν ποτέ από κοντά μου. Ανακατεύονται μέσα στα πόδια μου, στη σκέψη, στην καρδιά μου, κάθε λεπτό της μέρας, 52 χρόνια . . . Ξαγρυπνώ – στο προσκεφάλι τους, ξαγρυπνώ, αγρυπνώ . . . »Τις ντύνω, τις στολίζω ακόμα με τα ίδια φουστανάκια, τις ακούω να γελο

Καθίσαμε στην αυλή του σπιτιού του. Δέσποζε, εκεί, η φωτογραφία του Ήρωα αδελφού του, Κυριάκου Χρίστου Μπλάκκη, και παραδίπλα ένα ταπεινο έγχειρίδιο, σιωπηλό Μνημείο Μνήμης για τη ζωή και τη θυσία του Ήρωα της Κάτω Δερύνειας. Ο Χριστάκης μου μίλησε σιγαλά, με κατάνυξη, για τον στρατιώτη αδελφό του, για το ατέλειωτο μαρτύριο της καρτερίας και της αναμονής όλης της οικογένειας, μέχρι τον Δεκέμβρη του 2011, όταν η Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων ήρθε με την σκληρή επιβε

Γύρισα στο σπίτι κι ακόμη η ψυχή μου τρέμει. Η καρδιά βαριά, φορτωμένη με δεκαετίες μνήμης που δεν είναι δικές μου, κι όμως ολότελα δικές μου. Το μυαλό, ανήσυχο, ακούραστα επιστρέφει, ξανά και ξανά σ’ εκείνη την αιματοβαμμένη σελίδα της ιστορίας. Στην κοιλάδα του Συγχαρί, εκεί όπου η 181 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού στάθηκε όρθια απέναντι στο κύμα της εισβολής, τον Ιούλιο του 1974. Νεαροί έφηβοι τότε, παιδιά σχεδόν, που έσφιγγαν το όπλο με τα χέρια και το χώμα με τα πόδια, ο

14 Αυγούστου 1974. Μέσα σε κόλαση από φωτιές, μέσα στην καπνιά , τα συντρίμμια και τη φρίκη, ο Πέπης, για δεύτερη φορά, εκεί στο Λιμάνι της Αμμοχώστου, στέκει ολόρθος και πολεμά ηρωϊκά, αγνοώντας τα τραύματα που κουβαλά από την πρώτη εισβολή στις 20 Ιουλίου 1974. Δεν ήταν 300, μα ήσαν όλοι τους Λεωνίδες. Οι τελευταίοι που είχαν απομείνει στην Αμμόχωστο, οι 32 έφεδροι στο Δασάκι των Δικαστηρίων, και η Ομάδα Εφέδρων του 201 Τ.Π, που είχαν εγκαταλειφθεί προδομένοι από την

Ήμασταν παιδιά όταν μας ξερίζωσαν. Μας πήραν το χώμα μας, τα σπίτια μας, τις αυλές με τις φωνές και τις λεμονιές. Μας έδιωξαν βίαια - όχι μόνο από τον τόπο, αλλά κι από τον χρόνο. Κι όμως, 51 χρόνια μετά, κάθε φορά που σε αντικρίζουμε πίσω από τα συρματοπλέγματα, είναι σαν να μην πέρασε ούτε μέρα. Σε κουβαλάμε μέσα μας, Κάτω Δερύνεια. Σε κάθε ανάμνηση, σε κάθε προσευχή, σε κάθε όνειρο. Ο χρόνος δεν απαλύνει την πληγή - τη βαθαίνει. Μα και δυναμώνει τον πόθο της επιστροφής. Κα

Ο Θέμης Δημητριάδης, φιλική μορφή της παιδικής μου ηλικίας στην Κάτω Δερύνεια, λίγο μεγαλύτερος απο μένα, γεννήθηκε το 1956, κηδεύτηκε το 2016 - προχθές Κυριακή 17 Απριλίου. Όμως δεν ήταν 60 χρόνων, ήταν 18. Όσο ήταν εκείνο τον Ιούλη που βρέθηκε με τους συμπολεμιστές του της 181 Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού, σε μια κοιλάδα μεταξύ του Συγχαρί και του Μπέλα Πάϊς, να δίνουν την «επική και άνιση» μάχη τους εναντίον των τουρκικών στρατευμάτων που τους είχαν περικυκλώσει, όπως ανέφερ

Μια μέρα σαν τη σημερινή, να σας θυμίσω τον Κυριάκο. Έτσι όπως τον είδα, πάνω σε ένα τραπέζι με άσπρο τραπεζομάντιλο, στο ανθρωπολογικό εργαστήριο. Ένα κρανίο με δύο τρύπες από τις σφαίρες των δολοφόνων. Κάποια οστά, από τα χέρια και τα πόδια. Τα δόντια του όλα γερά, δόντια του δεκαοκτάχρονου παιδιού, που ήταν όταν τον έστησαν πάνω από τον ομαδικό τάφο στο Μπέκιογιου και τον εκτέλεσαν με δυο σφαίρες στο πλαϊ του κεφαλιού. Καλά καλά, δεν είχε αρχίσει να ξυρίζεται. Ήμουν μικρό

Στο φυλλάδιο του ανεξάρτητου υπερκομματικούσυνδυασμού «Αδούλωτοι Κάτω Δερύνειας» που συμμετέχει στις δημοτικές εκλογές διεκδικώντας αντιπροσώπευση με ένα τουλάχιστον δημοτικό σύμβουλο στο Δήμο Δερύνειας, υπάρχει η φωτογραφία της εκκλησίας των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας. Δίπλα από το ρημαγμένο σπίτι που γεννήθηκα, είναι η εκκλησία της Κάτω Δερύνειας. Όπως είναι σήμερα, κατεχόμενη από τον τουρκικό στρατό, εγκαταλειμμένη, λεηλατημένη, έρημη. Σε αυτή την εκκλησία άκουσα τον Καλό

Η γυναίκα μπροστά από μένα στην ουρά για το ταμείο, γύρισε και με κοίταξε ξαφνιασμένη για κάποια δευτερόλεπτα. Ύστερα χαμογέλασε κάπως αβέβαια και μου είπε το όνομά μου, σε κάτι μεταξύ δήλωσης κι ερώτησης. Της απάντησα καταφατικά και ένιωσα από τον τρόπο που πρόφερε το όνομά μου ότι ήμουν γι’ αυτήν κάτι περισσότερο από «αυτόν που γράφει στην εφημερίδα». Κάτι που έρχεται από μακριά και που είναι έτσι, πιο κοντινό και πιο οικείο από πέντε αράδες λέξεων και μια μικρή φωτογραφία.

Με τη Σπυρούλα ήμασταν συμμαθητές για έξι χρόνια στο δημοτικό. Στην Κάτω Δερύνεια. Ήταν πάντα ανάμεσα στους καλύτερους της τάξης, σε επίδοση και συμπεριφορά. Δεν κάναμε ποτέ στενή παρέα, δεν πήγα ποτέ στο σπίτι της, δεν ήρθε στο δικό μου. Εξάλλου έμενε μακριά, κάποια χιλιόμετρα από την κοινότητα. Σ’ έναν τόπο παραμυθένιο, για μένα. Σκοτεινό και μαγικό. Στα περβόλια της Πέρτσιενας. Οι Βαρωσιώτες τα ξέρουν. Και οι Δερυνειώτες. Και όσοι κατοικούσαν στις ενορίες Αγίου Μέμνονα, Αγ

Η Κάτω Δερύνεια όπου μεγάλωσα, είχε παρατσούκλι. Την έλεγαν Μικρό Ισραήλ, επειδή σαν νέα κοινότητα που ήταν, κατοικήθηκε από ανθρώπου απ’ όλα τα μέρη της Κύπρου που συνέρρευσαν εκεί, όπως συνέρρευσαν οι φυλές του Ισραήλ στη Γη της Επαγγελίας. Είναι το τελευταίο σημείο της Αμμοχώστου που κατέλαβαν τον Αύγουστο του 1974 τα τουρκικά στρατεύματα, εκεί που χάραξαν τη γραμμή Αττίλα. Την περασμένη Κυριακή, οι σκορπισμένες φυλές του Μικρού Ισραήλ συγκεντρωθήκαμε στην Κοφίνου μετά από

Ήμουν έφηβος όταν έγινε η εισβολή. Και αν και οι έφηβοι είναι σκληροί, ξεχνούν εύκολα και δεν κλαίνε ειλικρινά, εντούτοις ακόμα θυμάμαι – τους άλλους περισσότερο από τον εαυτό μου. Σίγουρα τότε ήμουν κάποιος άλλος απ’ αυτόν που είμαι σήμερα. Οι άνθρωποι αλλάζουν, ο θάνατος όμως μένει ο ίδιος. Ο θάνατος με άγγιξε με την απώλεια κάποιων φίλων. Ήσαν στρατιώτες και οι τρεις, μεγαλύτεροι σε ηλικία από μένα. Ο ένας σκοτωμένος, οι δύο αγνοούμενοι. Ο Πέπης σκοτώθηκε από σφαίρα στο κε

Σαν πάρεις τον δρόμο για την Αμμόχωστο, ξεκινώντας από αυτόν εδώ τον χώρο, η πρώτη κατεχόμενη κοινότητα που θα συναντήσεις είναι η Κάτω Δερύνεια. Ένας μικρός οικισμός που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1940, όταν λίγες οικογένειες της Αμμοχώστου αναζήτησαν μια νέα αρχή σε γειτονικά χώματα. Με τα χρόνια, η Κάτω Δερύνεια μεγάλωσε, αγκαλιάζοντας ζευγάρια από τη Μεσαορία, την Καρπασία, τα Κοκκινοχώρια και τα γύρω χωριά. Μια κοινότητα που αναπτυσσόταν με αγάπη, μόχθο και όνειρα. Όμως,

Με σεμνότητα και έντονη συγκινησιακή φόρτιση πραγματοποιήθηκε το βράδυ της 20ής Νοεμβρίου, στον χώρο εκδηλώσεων Pavilion, τελετή τιμής και μνήμης αφιερωμένη στους ήρωες και αγνοουμένους της Αμμοχώστου από την τραγική χρονιά του 1974. Την εκδήλωση διοργάνωσε το Γραφείο της Επικεφαλής Ανθρωπιστικών Θεμάτων, Αγνοουμένων και Εγκλωβισμένων της Προεδρίας της Δημοκρατίας, με την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Νίκου Χριστοδουλίδη. Η καλλιτεχνική συμμετοχή της Ευρυδίκης και

Σήμερα είναι μια ιστορική ημέρα, γεμάτη συγκίνηση και περηφάνια για όλους εμάς τους Κατωδερυνειώτες. Το Διοικητικό Συμβούλιο του προσφυγικού μας σωματείου «Αδούλωτοι Κάτω Δερύνεια» τοποθέτησε την πρώτη πινακίδα που γράφει: «Κάτω Δερύνεια, 1 χιλιόμετρο», στον δρόμο Αμμοχώστου, κοντά στο οδόφραγμα. Για πρώτη φορά, έπειτα από δεκαετίες σιωπής, προσφυγιάς και νοσταλγίας, η Κάτω Δερύνεια αποκτά ξανά φωνή και παρουσία στον φυσικό της χώρο. Η πινακίδα αυτή δεν είναι απλώς μια ένδειξ

Σήμερα είχα τη χαρά και την τιμή να συναντήσω τον Μιχάλη Φασαρία, εγγονό του αείμνηστου μεγάλου ευεργέτη της εκκλησίας του Αγίου Τιμόθεου και της Αγίας Μαύρας, ο οποίος φέρει περήφανα το όνομά του. Ο μακαριστός Μιχάλης Φασαρίας, καταγόμενος από τη Σωτήρα Αμμοχώστου και κάτοικος του Αγίου Μεμνώνα, υπήρξε σύζυγος της Μαρίας από την Αγία Νάπα. Γεννημένος γύρω στο 1896, έζησε έναν αιώνα και πλέον – 104 χρόνια – γεμάτα προσφορά, σοφία και απλότητα. Αν και μορφώθηκε μόνο μέχρι το δ

Σήμερα, μαζί με την αδελφή μου, Ελλάδα Πόλεου, είχαμε τη χαρά και τη συγκίνηση να συναντήσουμε τον συνταξιούχο δάσκαλο Ανδρέα Κναή, εγγονό του μεγάλου δωρητή του Ιερού Ναού Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας, μακαρίτη Χατζιηγιάννη Γεωργίου Τζιωρτζιή. Από τη ζεστή και ουσιαστική αυτή συνομιλία προέκυψαν πολύτιμα στοιχεία για την οικογένεια και τη ζωή του ευεργέτη: • Ο Χατζιηγιάννης Γεωργίου Τζιωρτζιή δώρισε 16 οικόπεδα στον Ιερό Ναό Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας. Απέκτησε δύο κόρες, τη Μα

Η σύνταξη και η επιμέλεια του ιστορικού της εκκλησίας μας έγινε με τη βοήθεια της Ελλάδας Πόλεου, την οποία και ευχαριστούμε. Μετά από την επίσκεψη μου μαζί με τον Ανδρέα Γρηγορίου στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου, και με τη βοήθεια του Κώστα Θεοδώτου, υπεύθυνου του Αρχείου της Αρχιεπισκοπής, καταφέραμε να καταγράψουμε σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την ιστορία ανέγερσης και λειτουργίας του Ιερού Ναού Αγίου Τιμοθέου και Αγίας Μαύρης στην Κάτω Δερύνεια, τις οποίες παραθέτουμε

Πρωταρχικός μας στόχος είναι η ουσιαστική και αποτελεσματική προσφορά στον τόπο και στην κοινωνία μας. Οφείλουμε να διαφυλάξουμε την αυθεντικότητα της ιστορίας μας και την ταυτότητα του τόπου και των ανθρώπων του — μιας ιστορίας που δεν πρέπει να χαθεί ούτε να αλλοιωθεί. Διεκδικούμε όσα μας ανήκουν δικαιωματικά: Να εκπροσωπείται η κοινότητά μας από Κάτω Δερυνιώτες· να έχουμε φωνή, θεσμική και πολιτική αναγνώριση· να κατοχυρωθεί η παρουσία και η δράση μας. Πιστεύουμε στη δύναμ